Korespondencja wzajemna (1952–1968). Monika Żeromska – Stanisław Pigoń

Książka zawiera korespondencję prowadzoną w latach 1952–1968 przez Monikę Żeromską, córkę Stefana Żeromskiego, oraz Stanisława Pigonia, badacza, edytora i wydawcy utworów tego pisarza. Z prezentowanych listów wyłania się wyrazisty wizerunek obu postaci: Moniki Żeromskiej – malarki, autorki wspomnień, lecz przede wszystkim strażniczki dokumentów pozostawionych przez ojca, oraz Stanisława Pigonia – dociekliwego i skrupulatnego badacza twórczości autora “Popiołów”, niepokornego i niewygodnego wobec politycznych władz PRL. Praca zasługuje na uwagę także z innego względu – jest odbiciem zjawisk charakterystycznych dla ówczesnego życia intelektualnego. Stanowi istotne źródło informacji dla osób interesujących się życiem i twórczością polskich pisarzy, zwłaszcza Stefana Żeromskiego. Na jej treść składają się: Wstęp, Listy, Aneks (zawierający fragmenty z drukowanych wspomnień Moniki Żeromskiej), Indeks listów, Indeks nazwisk.