Wzorce ruchowe utworów dla dzieci

Monografia Alicji Ungeheuer-Gołąb stanowi sumę dokonań badawczych polskiego środowiska naukowego w zakresie aplikacji koncepcji Rogera Caillois na gruncie badania literatury dla dzieci. Wypełnia dotkliwą lukę w badaniach nad odbiorem literatury dla najmłodszych, traktując jej estetykę jako funkcję nieświadomych procesów psychicznych. Autorka, jak się wydaje, idealnie trafiła w nurt kulturowych badań nad literaturą piękną. Być może bez archetypicznej matrycy obecnej w świadomości człowieka od wieku niemowlęcego po lata dojrzałe niemożliwa byłaby międzypokoleniowa transmisja wartości, dokonująca się m.in. poprzez literaturę dla dzieci. Uświadomienie tego faktu stanowi, w moich oczach, fundamentalną wartość owej monografii.